Ako ay... Pilipino. Sa pagkakaalam ko, ako ay Pilipino, ayon sa nakasulat sa katibayan ng aking kapanganakan. Pilipino ang aking mga magulang kaya ako ay purong Pilipino.
Ngunit ako nga ba ay isang Pilipino? Mahal ko ba ang bansa ko'ng sinilangan? Mahal ko ba ang aki'ng mga kababayan at ang produkto na kanilang ginawa? Ipinagmamalaki ko ba ang aking lahi?
HINDI.
Unang-una, ang ating lahi ay wala'ng sariling pangalan, wala'ng sariling kultura. Dahil sa ating anyo, hindi natin masasabi'ng tayo ay Asyano. Madalas na napagkakamalan tayo'ng mga Latino ngunit hindi naman ganun ang hitsura natin. Noong nagsimula na ang sibilisasyon, kung kailan ang mga bansang Griyego, Roma at Tsina ay mga mauunlad na mga bansa na, kung saan ang kanilang kultura ay matatag na, tayo ay hindi pa alam kung ano ang nangyari sa bansa natin.
Kung may kultura man tayo, ito ay ang kultura ng pagiging utak-talangka, pagkakawatak-watak, kawalan ng disiplina sa sarili, pagsuway sa mga batas, at pagiging huli sa napagkasundua'ng oras. Oo na. Tayo naman ay kilala sa ati'ng pagiging magalang na kahit mali ang mga nakatatanda ay sinusunod pa rin natin, sa ating pagkamaaliwalas sa pagtanggap ng mga panauhin sa punto'ng mangungutang na lamang para may maipakain sa ating bisita, ang ating pagkakabuklod bilang isang pamilya na kahit walang makain ay hindi aalis sa probinsiya at pumunta sa ibang lugar kung saan may naghihintay na trabaho, at higit sa lahat ang ating pagkamaka-Diyos na kahit wala nang ipambuhuhay ay anak pa rin nang anak dahil ang isang pirasong kondom ay isang kagamitan ni Satanas.
Panay ang pagsaway natin sa ibang mga bansa dahil sa kanilang pagmamata sa mga hindi nila kalahi. Mas mabuti na iyon dahil pinapakita lang nila ang kanilang pagiging makabayan samantalang tayo, mas binibigyan natin ng halaga ang mga dayuhan na parang sinasamba na natin sila at hindi binibigyan ng kahalagahan ang ating mga kababayan.
Sinikap kong tangkilikin ang ating mga sariling produkto ngunit hindi pa rin ganoon kagaling ang mga kalidad nito. Sinikap kong mahalin ang bansa ko ngunit hindi ko natikman ang pagmamahal na dapat kong matikman mula sa kanya. Ang kawalan ng magandang trabaho, ng magandang oportunidad upang magamit ko ang aking napag-aralan, ang kakulangan sa mga oportunidad para mga interes ng mga tao, ang kabulukan ng ating sistema at ng ating pamahalaan, ang kapangitan ng ating kapaligiran - ang mga ito ang nagtulak sa akin upang hindi ko maipagmamalaki ang aking pagka-Pilipino.
Sabihin man nila'ng ako ay isang Doña Victorina sa kasalukuyan, wala na silang magagawa. Oo na't lahi nina Lapulapu at Dagohoy ang nananalaytay sa mga ugat ko, oo na't Pilipino ang nakatatak sa noo ko, kung may pagkakataon man ako na baguhin ito, gagawin ko sapagkat ayoko nang maging Pilipino.
P.S.
Char lang ito.
Ngunit ako nga ba ay isang Pilipino? Mahal ko ba ang bansa ko'ng sinilangan? Mahal ko ba ang aki'ng mga kababayan at ang produkto na kanilang ginawa? Ipinagmamalaki ko ba ang aking lahi?
HINDI.
Unang-una, ang ating lahi ay wala'ng sariling pangalan, wala'ng sariling kultura. Dahil sa ating anyo, hindi natin masasabi'ng tayo ay Asyano. Madalas na napagkakamalan tayo'ng mga Latino ngunit hindi naman ganun ang hitsura natin. Noong nagsimula na ang sibilisasyon, kung kailan ang mga bansang Griyego, Roma at Tsina ay mga mauunlad na mga bansa na, kung saan ang kanilang kultura ay matatag na, tayo ay hindi pa alam kung ano ang nangyari sa bansa natin.
Kung may kultura man tayo, ito ay ang kultura ng pagiging utak-talangka, pagkakawatak-watak, kawalan ng disiplina sa sarili, pagsuway sa mga batas, at pagiging huli sa napagkasundua'ng oras. Oo na. Tayo naman ay kilala sa ati'ng pagiging magalang na kahit mali ang mga nakatatanda ay sinusunod pa rin natin, sa ating pagkamaaliwalas sa pagtanggap ng mga panauhin sa punto'ng mangungutang na lamang para may maipakain sa ating bisita, ang ating pagkakabuklod bilang isang pamilya na kahit walang makain ay hindi aalis sa probinsiya at pumunta sa ibang lugar kung saan may naghihintay na trabaho, at higit sa lahat ang ating pagkamaka-Diyos na kahit wala nang ipambuhuhay ay anak pa rin nang anak dahil ang isang pirasong kondom ay isang kagamitan ni Satanas.
Panay ang pagsaway natin sa ibang mga bansa dahil sa kanilang pagmamata sa mga hindi nila kalahi. Mas mabuti na iyon dahil pinapakita lang nila ang kanilang pagiging makabayan samantalang tayo, mas binibigyan natin ng halaga ang mga dayuhan na parang sinasamba na natin sila at hindi binibigyan ng kahalagahan ang ating mga kababayan.
Sinikap kong tangkilikin ang ating mga sariling produkto ngunit hindi pa rin ganoon kagaling ang mga kalidad nito. Sinikap kong mahalin ang bansa ko ngunit hindi ko natikman ang pagmamahal na dapat kong matikman mula sa kanya. Ang kawalan ng magandang trabaho, ng magandang oportunidad upang magamit ko ang aking napag-aralan, ang kakulangan sa mga oportunidad para mga interes ng mga tao, ang kabulukan ng ating sistema at ng ating pamahalaan, ang kapangitan ng ating kapaligiran - ang mga ito ang nagtulak sa akin upang hindi ko maipagmamalaki ang aking pagka-Pilipino.
Sabihin man nila'ng ako ay isang Doña Victorina sa kasalukuyan, wala na silang magagawa. Oo na't lahi nina Lapulapu at Dagohoy ang nananalaytay sa mga ugat ko, oo na't Pilipino ang nakatatak sa noo ko, kung may pagkakataon man ako na baguhin ito, gagawin ko sapagkat ayoko nang maging Pilipino.
P.S.
Char lang ito.


